Agfa Vista Plus 200 – skany i kolejne wnioski

Jeśli komuś nie idzie z cyfrowymi rawami, to za negatywy niech się nawet nie bierze. Rawy to pikuś! Mały, tyciusi pikuś przy wielkim, analogowym piku. Cały czas robię postępy, ale nadal trudno powiedzieć, bym z efektów był zadowolony. Masochizm w czystej postaci, ale… im trudniej, tym większa determinacja, aby postawić na swoim.

Wszystko nowe: aparat nowy, sposób pozyskiwania obrazu, do tego ciągle nowe klisze i coraz to nowsze wnioski, które nie zawsze okazują się być właściwe. Mam tu na myśli patenty na skanowanie, które może i działają dla x klatek, ale przy inaczej naświetlonych kadrach kompletnie biorą w łeb.

Agfa Vista Plus 200, to drugi kolorowy negatyw, który zrobiłem moim pięknym, czarnym Porstem C-TL. Poprzednio ujeżdżałem dwunastoklatkową rolkę Fuji Superia, na własnej skórze przekonując się, że opinie o manierze wpadania tego filmu w zielony odcień były prawdziwe. Podpisać się również muszę pod stwierdzeniami, że Fuji Superia przyjemnie się skanuje.

Agfa Vista Plus 200 / Porst C-TL + Beroflex 28mm f/5.6

Agfa Vista Plus 200 / Porst C-TL + Beroflex Auto 28mm f/8

Jak Fuji Superia lubi zieleń, tak Agfa Vista Plus lubi czerwień. Mocną, soczystą, z lekkim odcieniem rdzawości czerwień, która momentami doprowadzała mnie do szewskiej pasji. Dominantę zieleni z Fuji stosunkowo łatwo się usuwało (nie do końca, ale jednak), natomiast w kontekście Agfy Visty Plus można mówić o prawdziwej karuzeli kolorów kręcącej się wokół czerwonej osi. Ponoć czerwień lubiły też matryce CCD montowane w Nikonach. Jakaś inspiracja negatywem Agfy? ;)

Czytaj całość…

Potrzeby podglądu niewywołanej kliszy

Zeszłoroczne łażenie w noc mroźną i głuchą

Zeszłoroczne

Spadł śnieżek i zaświeciło słonko, więc mrozik śnieżkowi przybył z odsieczą. Zima. Śnieg, lód i mróz. Termometr pokazywał dwie cyfry na minusie, a ja zastanawiałem się, skąd poprzedniej zimy brałem motywację, aby w jeszcze gorszych warunkach łazić godzinami po mieście?

Na to pytanie bezpośrednio odpowiedzi nie otrzymałem, ale motywacja, aby ruszyć tyłek na ten mróz i tak się znalazła. Po pierwsze: awizo. Po drugie: remont u sąsiadki. Od samego rana kucie udarowym młotem i w efekcie przyczepka gruzu. Nie wiem, co tam te dwa piętra niżej się działo, ale w mieszkaniu nie dało się wytrzymać. Byłem pewien, że to sąsiedzi mieszkający nade mną, albo jeszcze nad nimi – tak ten łoskot i drgania żelbetowe ściany niosły.

Po popołudniowej kawce sięgnąłem po Porsta, zainstalowałem rolkę Agfa Vista Plus 200 z limitem dwóch tuzinów klatek, wkręciłem Beroflexa i chowając Heliosa w kieszeń wyszedłem na mróz.

Obok trzepaka spotkałem sąsiadkę z prześmiesznym psem: dużym, białym pudlem, do złudzenia przypominającym krótko przystrzyżoną owieczkę. Podczas krótkiej, sąsiedzkiej pogawędki zrobiłem piesowi trzy zdjęcia. Na żadnym z nich nie udało mi się zamrozić pudla w ruchu, ale nic to; do trzech razy sztuka, więc może choć jeden kadr będzie ciekawy. Cyfrakiem byłoby łatwiej: automaty, serie, podglądy…. Głupia klisza. Głupi analog. Głupi pies. Nie mógł na chwilę stanąć w miejscu? To, że człowiek czasem przykucnie nie oznacza od razu, że zamierza się bawić.

Ledwie schowałem aparat i poszedłem dalej, przyszło mi powtórzyć rytuał spod trzepaka: wyjąc aparat, poustawiać trochę i uwiecznić kolejny ciekawy obiekt. Tym razem był to śmietnik, który w zeszłym roku wybudowano, a kilka dni (tygodni?) temu… zburzono. Sprawa wpół zburzonego śmietnika zagadką trąci, bowiem śmietnik mieścił w sobie cztery odkryte kontenery na kółkach, a tu nagle przyjechała śmieciarka z wielkim kontenerzyskiem (o sześciokątnym przekroju) i prawdopodobniej cofając wpierniczył się w ten świeżutki śmietnik. Inaczej tego nie da się wytłumaczyć. Trzy różne kadry z trzech różnych stron i dalej spacerkiem w kierunku poczty.

Zimno… Zimno. Zimno!

Czytaj całość…

Pasek nadgarstkowy trzypunktowy – czy warto?

Pasek nadgarstkowy

Pasek nadgarstkowy

Wahałem się: kupić czy nie kupić? W podjęciu decyzji nie pomagała równowaga między kupą zalet i takich samych gabarytów kupą wad.

Z jednej strony:

  • pewniejszy chwyt
  • brak pelętającego się po torbie paska
  • możliwość rozprostowania paluchów dłoni trzymającej aparat bez „wypuszczania go z dłoni”.

Z drugiej strony:

  • brak możliwości przewieszenia aparatu przez ramię/na szyi
  • ograniczone pole manewru prawą dłonią

Zdecydowało zmęczenie dłoni i nadgarstka po kilku godzinach ciągłego trzymania i wywijania aparatem. Kupiłem pasek nadgarstkowy. Wybrałem trzypunktowy (dwupunktowe nie obejmują kciuka), bo jak już zespalać łapsko z gripem, to na całego :)

Na zdjęciu z profilu wyglądało to wyśmienicie: szeroki, mocny pasek, zapewniający super pewny chwyt. Tak pewny, że można nawet wypuścić aparat z dłoni, a on i tak – jak przyklejony – będzie tkwił w niej. Z dwupunktowego można łatwo się wyśliznąć.

Właściwie nie powinno się to nazywać „trzypunktowy pasek nadgarstkowy”, tylko „trzypunktowa uprząż nadgarstkowa”. Jednym z trzech elementów tej konstrukcji jest pasek, którego jeden koniec mocuje się go do uchwytu w body. Pasek ten przechodzi wzdłuż linii kostek zaciśniętej pięści i opasając dłoń kieruje się ku plastikowemu elementowi przykręcanemu do gwintu mocowania statywu. Ostatni jego odcinek – między plastikiem w spodzie aparatu, a uprzężą ze skóry ekologicznej – zakończony jest rzepem, którym można regulować siłę docisku dłoni do aparatu.

Czytaj całość…

Jesienna aura, jesienne nastroje, jesienna depresja…

Jesiennie

Jesiennie

Będzie o sprzęcie, bo o tym można dyskutować bez przerwy. Taki cwaniak jestem, że jak nie mam weny, to sięgam po awaryjny temat. Repertuar Tuska stanowił krzyż i dopalacze, to ja nawinę sobie o matrycach. Bo o czym innym pisać, skoro weny nie ma, a pogoda do bani jest? Coś się niby zaczęło przejaśniać, ale skoro mam depresję, to nie powinienem wierzyć w zmiany na lepsze. Chyba.

Mniejsza o to, bo świat mnie dobija. Jest źle i nie widzę szans na poprawę. Fotografia cyfrowa rządzi, automatyka robi zdjęcia, a obraz z matryc staje się coraz bardziej sztuczny. Nikt nie wmówi mi, że jest inaczej.

Przeglądałem ostatnio Allegro w poszukiwaniu rekwizytów potrzebnych mi do samodzielnego wywoływania filmów. Szukam czegoś optymalnego dla siebie, bo naprawdę rzygać mi się już chce rawami i tym cyfrowym cyrkiem całym. Coraz więcej plastiku, coraz więcej badziewia i coraz więcej niezłych zdjęć spapranych zostaje plastikową obróbką. W imię gównianych trendów. Wygląda to żałośnie, ale czyż nie żyjemy w czasach, w których prawdziwy cycek, to silikonowy cycek?

Stop! Basta, mówię. Kubeł zimnej wody na łeb, po czym dobitnie trzeba sobie powiedzieć: fotografia cyfrowa jest do bani! Jest nieprawdziwa, jest zakłamana, jest sztuczna, jest tandetna. I jest modna. Jest na fali, bo jest łatwa i każdy głupi może. Jak aktorzy z castingu; wielcy artyści niby, a w rzeczywistości…

Gdyby chociaż wyszła jakaś współczesna puszka z matrycą CCD, wtedy byłoby przyjemnie. Ale nie wyjdzie, bo wszędzie musi być zasrany LiveView z zasranym kręceniem video, a do tego przecież CCD się nie nadaje. No bo po co komu jakość? Fotografia? Po co komu fotografia, skoro może być foto-video-gps-blowjob-coś_tam_jeszcze, słowem all-in-one? I dziwić się dinozaurom, że nie przestają przesiadywać w ciemnościach i wciąż zalewają temat chemią…

Czytaj całość…

Fotografia jest jak kobieta

Fotografia jest jak kobieta

Fotografia jest jak kobieta

Często szukam analogii między fotografią, a innymi składowymi mojego świata. Kiedyś zajmowałem się muzyką, czym przy okazji zaszczepiłem brata; on nadal tworzy dźwięki, podczas gdy ja kąpię się w morzu fotografii. Zdarza się, że brat prosi mnie, bym swoim wrażliwym uchem sprawdził brzmienie jego najnowszej produkcji. Słucham uważnie, dźwięki starając się wizualizować.

Co widzę, gdy słyszę? Widzę obraz; bliżej nieokreślone kształty, ale wyraźne są barwy i kontrasty… Dźwięki o wysokich częstotliwościach postrzegam jako biel i zbliżone jej odcieniem szarości, z kolei tony niskie są czernią i głębokimi cieniami. Dzięki takiej wizualizacji jestem w stanie bardzo łatwo wskazać mankamenty nagrania i dokładnie określić, co należy poprawić. Słyszę przepały, słyszę zgaszone przepały, słyszę nadmiar średnich, widzę kompresor… Krótko mówiąc: potrafię słyszeć fotografię i widzieć muzykę. Pod pewnymi względami są one takie same.

A co łączy kobiety i fotografię? 5 wspólnych typów kobiet i zdjęć. Oto i one:

1) Choinkowa bombka – to kobieta tak pusta w środku, jak efektowna na zewnątrz. Bogato zdobiona lub tylko oddająca obraz swojego otoczenia, w dodatku mocno zniekształcony. Czasem pół na pół, jednak zawsze atrakcyjna, ozdobna, skupiająca na sobie wzrok.

Fotografia będąca odpowiednikiem kobiety-bombki jest demem upiększających efektów graficznych. Potężna warstwa makijażu kryje pustkę: gdyby zdjąć te wszystkie świecidełka i mazidełka, okazałoby się, że pod nimi nic ciekawego nie ma. Żadnej sensownej treści. Zero, null! Po co komu taka kobieta? Chyba tylko na ozdobę, bo do prezentacji ciuchów wystarczy manekin.

2) Wspaniały prezent pod choinką – opakowanie tak efektowne i ładne, że aż żal je niszczyć! Ale trzeba, bo bez tego nie ujrzy świata to, co znajduje się w środku. Oto kobiety wartościowe; inteligentne, z zasadami, godne zaufania, na których w życiu można polegać. Mają tylko jedną wadę: próżność. Muszą się grubo malować, efektownie stroić i poprawiać swoje ciało, czym tworzą powłokę, przez którą nie każdemu uda się przebić. Lub nie każdemu chce się przebijać, albo też nie każdy dostrzeże, że jest się po co przebijać. Lepiej zostawić; niech sobie ładnie wygląda.

Dobre zdjęcie też można spaprać niepotrzebnym tuningiem. Śmieją się gęby na samo brzmienie hasła „wiejski tuning”, a czymże on jest, jeśli nie efektem nieudolnych prób poprawienia fabryki? Skoro coś powstało takie, a nie inne i nie powstało przypadkiem, to po co robić z tego foto-szopkę? Tuningować trzeba umieć; tuning ma podnosić „naturalne” walory, a nie je neutralizować.

Czytaj całość…