Czy brać na koncert aparat?

Koncertowy savoir-vivre

Koncertowy savoir-vivre

Nie! A jeśli i tak ma Cię kusić, to telefon też zostaw w domu. Idź na koncert i po prostu dobrze się baw, a fotografowanie zostaw tym, którzy mają to zrobić profesjonalnie.

To naprawdę nie boli. I naprawdę daje sporą satysfakcję. Jak wyjmiesz aparacik, smartfona czy inny wynalazek posiadający wbudowany aparat (tablet przemilczę), to spieprzysz zabawę nie tylko sobie, ale i przede wszystkim innym, którym miejsce na widowni przypadło za Tobą.

Zasłonisz im widok na scenę i to tylko po to, aby ukręcić tym swoim badziewiem gównianej jakości obrazy z gównianej perspektywy, by później… co? Pokazywać to wnukom? Wydać DVD z tym? Ach tak, oczywiście: by wrzucić to w serwisy społecznościowe i w ten wątpliwy sposób demonstrując swoją zajebistość pokazywać, jakim jesteś idiotą.

Pomyśl: koncerty i inne wydarzenia estradowe są doskonale obstawione przez fotografów i operatorów kamer. Zajęli oni stanowiska w najlepszych miejscach i przez obiektywy swoich urządzeń obserwują wydarzenia z najlepszych perspektyw. A Ty, stojąc w ścisku i wyciągając jak najwyżej łapy w pozycji „zombie”, by ominąć zombie stojących przed Tobą ze swoimi smartfonami, nie zrobisz lepszych zdjęć od tych, którzy faktycznie mają je zrobić.

Pozwól więc stojącym za Tobą spokojnie obserwować to, co dzieje się na scenie i sam też się na niej skup. Po to płacisz za wstęp, aby obejrzeć na żywo to, co Cię rajcuje. Filmowanie i robienie zdjęć – powtarzam raz jeszcze – zostaw tym, którym to zadanie organizator wyznaczył.

Czytaj całość…

Wujek Dobra Rada i… impuls

Pewnego razu, całkiem niedawno, robiłem sesję zaręczynową pewnej fajnej parce. Nagle ze skupienia wyrwał mnie głos. Ów głos pytał:

– Jakim aparatem robisz zdjęcia?
– ? (pytające spojrzenie)
– Lustrzanką?
– Tak.

Właściciel tego głosu podszedł bliżej.

– Canon?
– Nie.
– Nikon?
– Nie. Olympus.
– Impuls?
– O-lim-pus
– A. To nie znam. Bo ja siedzę w Canonie. I w Nikonie i jeszcze w Sony siedzę.
– Yhm. No, ja akurat tylko w Olympusie.

Czytaj całość…

Noworoczne postanowienie

Franciszek w 4:3

Franciszek w 4:3

„Sylwestra” przeleżałem w łóżku, z paracetamolem i witaminami we krwi, termometrem pod pachą i książką przed oczami. W kokonie z kołdry, chyrlając i smarkając, w przerwach między książkami myślałem o rozpoczynającym się nowym roku. Jaki będzie? W ogóle wiadomo, jaki będzie? Karty są już rozdane, czy każdy w trakcie bierze z kupki i gra, jak mu pasuje? Nie wiem, ale wolę to drugie.

No więc? Co by tu na nowy rok sobie wymyślić? Co by tu można… Może by sobie coś postanowić? Hmm, czemu nie? Dawno nic nie postanawiałem. Palenie rzuciłem dobrych kilka lat temu i trzymam się do dziś. Zrzucić parę kilogramów? No nie wiem… Te, które mam, nie przeszkadzają mi. Raz je chwalę, raz przeklinam, ale ogólny stosunek do nich mam neutralny. Jeśli coś zgubię, to będzie to wypadkowa stylu życia i przyjdzie sama, w reakcji na akcję. Więc co? Może coś związanego z nałogami? Kawa? Też rzuciłem i pijam najwyżej z rzadka: ciotowatą rozpuszczalną i nie dlatego, że muszę, bo zamuła, ciśnienie niskie i głowa będzie boleć, ale po prostu – dla smaka.

Ale trop z nawykami dobry, bo bodaj najfajniejszym tematem dla noworocznych postanowień są właśnie nałogi. Tyle tylko, że tych za bardzo nie mam. Chociaż, jak by tak pokombinować, to wyjdzie tak: nałóg zwykle siedzi w głowie, a jego fundamentem i główną pożywką jest przyzwyczajenie. Więc może zmienić jakieś przyzwyczajenie? Do czego jestem przyzwyczajony tak, że inaczej wydaje się nie możliwe? Zaraz, zaraz…

Czytaj całość…

Photography

Z napisaniem tego wpisu zwlekałem bardzo długo. Ten wpis tego wymagał. Ilekroć o nim myślałem, tylekroć na myśli przychodziły różne nazwiska. One w tym przeszkadzały. Ten wpis nie ma być do nazwisk. Nie mogę o nich myśleć, bo zepsują mi myśl. Ten wpis ma być do ogółu, którego opisuje tytułowe słowo klucz: photography. I pasuje ono do nich tak, jak miano „truck” do Żuka.

Powiedzcie: czego Wy się wstydzicie? Miejsca, w którym mieszkacie? Kraju, z którego pochodzicie? Tego, czym się zajmujecie? Polska nazwa brzmi dla Was obciachowo? A co w tym obciachowego? Dlaczego PHOTOGRAPHY a nie FOTOGRAFIA? Przecież to drugie brzmi wspaniale!!! Cudowna nazwa, cudowne słowo! Twarde, mocne, ale pięknie skomponowane i z bardzo wdzięczną, malowniczą, a wręcz kokieteryjną końcówką. Po cholerę po angielsku?

Zajmijcie się fotografią, a nie lansem! Zabierzcie się za działanie od właściwej strony! Zajmijcie się FOTOGRAFIĄ, a jeśli świetnie Wam pójdzie, to wypłyniecie z twórczością na szerokie wody, poza granice kraju i na PHOTOGRAPHY zasłużycie sami! Teraz to angielskie słówko brzmi zwyczajnie głupio. Jak „lunch” zamiast…

Lubicie naśmiewać się z „warszafki”, a sami idealnie wpisujecie się w ten model – z tym Waszym całym photography. Kolejny raz pytam: czego się wstydzicie? Fotografii? To może chleba też Wam wstyd i do kanapek używacie bread posmarowanego butter, a na to kładziecie ham, cheese, tomato i posypujecie salt oraz pepper? Jeśli nawet, to co Wam to zangielszczanie rzeczywistości da, skoro imiona Wasze i Waszych rodziców są takie, jakie są? Je też zmienicie? Peter, syn Josefa i Margaret? Zamieszkały przy Świętokrzyska Street? Macie, kurde, swoją ojczyznę, to sami z siebie robicie bękartów… Gdzie Wasza tożsamość? Może z seksualnym „ja” też macie podobny problem?

Po kij Wam to photography? Lepsze zdjęcia przez to robicie? Megapixeli przybywa? Przysłona otwiera się Wam do wartości ujemnych? Światło macie lepsze? Modelki lepiej grają? Statyw robi się stabilniejszy? Sarny na dźwięk tego słowa zamierają Wam w bezruchu? RAW-om przybywa głębi?

Pomyślcie trochę o tym. Pomyślcie. Przygodę z fotografią zacznijcie od zdjęć, od zdobywania i rozwijania umiejętności, od kształtowania warsztatu, a nie od chwytliwych nazw. Te albo z czasem przyjdą same; przypadkiem, jakoś tak, albo nie przyjdą wcale – bo tak naprawdę te nazwy nie będą do niczego potrzebne. Bo albo photography się Wam znudzi, albo zostaniecie świetnymi fotografami i Wasze zdjęcia będą się bronić same, a nazwisko samo w sobie stanie się marką. A znam takich. Wystarczy powiedzieć nazwisko i reszta sama przychodzi na myśl.

Czytaj całość…

Fotografia koi nerwy

Są w życiu takie chwile, gdy wewnętrzne napięcie gwałtownie rośnie i trzeba jakoś temu zaradzić, by za moment nie wybuchnąć. Zwykle jest to ucieczka. Jedni uciekają po pomoc do bliskich, by przy nich wyrzucić z siebie te wszystkie kamienie i głazy gromadzące się na sercu. Inni zaś – typy pancernika, który swoje wnętrze trzyma pod grubą osłoną nawet wtedy, gdy z pozoru wydaje się, że jest inaczej – uciekają tam, gdzie znajdą równowagę i podładują akumulatory. Dla wielu z nich są to pasje – prywatny świat, w którym czeka na nich najczystsze źródło energii, która naprawia, łagodzi i pomaga powrócić do równowagi.

I ja mam taki świat. Kiedyś była to muzyka. Wiele tekstów spłodziłem pod wpływem silnych emocji. Niektóre zakopałem w szufladzie, a inne nagrałem – w oryginalnej lub zmienionej nieco formie, ale nagrałem. Z muzyką skończyłem. Teraz mam fotografię. Dla jednych tylko profesja, a dla innych coś więcej. Ja zdecydowanie bardziej widzę się w tej drugiej grupie. Szczególnie w momentach, w których uciekam z aparatem gdziekolwiek i robię zdjęcia po to… by poczuć się lepiej. Nie wstydzę się o tym mówić, bo wiem, że nie jestem sam. Znam kogoś, pod tym względem bardzo mi podobnego i z tego miejsca serdecznie go pozdrawiam.

Gdy ktoś pyta, dlaczego lubię robić zdjęcia, to śmiało mogę odpowiedzieć: dla korzyści. I na myśli nie będę miał finansowych profitów, za które trudno byłoby kupić to, co akurat będę miał na myśli. Spokoju, odprężenia, zastrzyku energii i kopa do dalszego zasuwania przez życie z wysoko podniesionym czołem.

Kilka zdjęć wykonanych podczas wczorajszego ładowania życiowych akumulatorów energią płynącą z fotograficznego hobby, znajdziecie na fotoblogu we wpisie „Zawada nocą„.