Fotografia w subiektywie

Bambo ” pies, który nosi w sobie geniusz

12 lipca 2010 | Kategoria: Zdjęciowo | Komentarzy: 5

Pewnego, majowego popołudnia wybrałem się z narzeczoną swą za miasto. Oficjalny plan zakładał odwiedziny u ciotek i wujków, wspólnego grilla/ognisko wieczorem – słowem: typową, rodzinną posiadówkę za miastem. Okolicę, w jakiej owi krewni mieszkają, można nazwać fotogeniczną: górki i dołki, szczere pola, lasy, krzaki, panoramy…

Miałem ze sobą aparat, aparat miał Heliosa 44M-4, a moja głowa miała plan, by jej właściciel zrobił kilka przemyślanych zdjęć, wyglądających jak z czasów wyprodukowania wspomnianego obiektywu. Jeden z oldstylowych kadrów postanowiłem poświęcić mojej towarzyszce; ustawiałem ją „po staroświecku” do zdjęcia, gdy zza zakrętu wylazł Bambo.

Bambo ” pies marki pies rasy pies, który swoim własnym tempem lazł sobie za nami, wpakował mi się w kadr. Chcąc nie chcąc skupiłem się na nim. Domknąłem przysłonę o kilka działek, by z ostrością poszło gładko, a gdy oko-focus zrobił swoje, nacisnąłem spust…

Bambo

Po obcięciu do kwadratu byłem ze zdjęcia bardzo zadowolony. Wyszło klimatycznie (spora w tym zasługa Heliosa), a kompozycyjnie, to nawet do góry nogami podobało mi się. Zadowolony z uzyskanego rezultatu, zdjęcie Bambo umieściłem we wpisie na szuman.eu. Do głowy by mi nie przyszło, że ktoś to zdjęcie nazwie genialnym. Oto komentarz, jaki padł na temat portretu Bambo:

Zdjęcie psa jest genialne! Super! Nie mogę oderwać wzroku od tego obrazu, jest niesamowity! Pies jak to pies z nosem za przewodnika i boczkiem drogi żeby blisko było zasalutować przy jakimś drzewku czy krzaczku ;-) W oddali wioska, którą opuścił, ale do której wróci (jak to pies). Na drodze jest miejsce, aby móc się z pieskiem minąć i jakby zaproszenie do tego. Kompozycja zdjęcia również zasługuje na uznanie! Wspaniała równowaga w kadrze, gdzie linia drogi dzieli kadr na dwie równe części, z jednej strony linii podziału jest pies, a po przeciwległej stronie domy. Świetnie dobrana głębia ostrości, palce lizać! Czuć tą przewagę starego, poczciwego obiektywu stałoogniskowego nad nowoczesną popularną optyką, a nie wiem czy wiesz, że Helios 44M jest kopią wspaniałego obiektywu Pancolar. Zdjęcie jest naprawdę pierwszorzędnej urody i tak mi się spodobało, że na inne nawet patrzeć mi się nie chce :-) Droga (pierwsze zdjęcie) też nie jest zła, ale pies jest genialny! Po prostu genialny! Naprawdę chylę czoła bardzo nisko, bo i Twoje podejście do fotografii bardzo mi się podoba. Masz duszę artysty fotografa, a naprawdę niewielu ją ma. Trudno dziś o dobre i „żywe” zdjęcie, a ten pies (znowu do niego wracam) jest pracą, której nikt by się nie powstydził. Klasyka, że aż palce lizać! Życzę Tobie, abyś spełnił swoje marzenia o fotografii średnioformatowej, bo jestem przekonany, że zasługujesz na nią. To nie jest dziedzina dla każdego i obyś tylko się nie zniechęcił pracochłonnością powstawania zdjęć z analoga. Jeszcze raz serdecznie gratuluję serca do fotografii i gorąco pozdrawiam!

J.S.

Jeśli zdjęcie jest genialne, to co rzec o Jacku, autorze tej interpretacji? Nie zamierzam z nim polemizować, ale gość napisał mi historię, której sam nie znałem. Nie uważam tego zdjęcia za genialne, nie było też do końca planowane – po prostu mi wyszło. Bez fałszywej skromności przyznaję, że według mnie zdjęcie jest dobre. Jestem z niego zadowolony i zmierzam do tego, aby w przyszłości robić zdjęcia nie gorsze od tego, ale Jacek chyba trochę zagalopował się w interpretacji. Z jednej strony docenił to, co i mnie cieszyło, a z drugiej mocno przesadził, stawiając mnie tym samym w niezręcznej sytuacji. Do geniuszu to mi więcej, niż komórce z 1,3 MPx do Nikona D3. Miłe opinie są miłe, ale jeśli brzmią wiarygodnie.

Niegenialne zdjęcie Bambo dzięki cytowanemu komentarzowi zyskało szczególny status w mojej kolekcji. Stało się wyjątkowe, czym zasłużyło na oddzielny wpis.

A wszystko przez tego psa…

Tagi: czarno-białe, helios 44, m42, oldstyle, zdjęcia